اونی که مدعی بود عاشقمه

منو در به در گذاشت و ساده رفت

منو توی باورم تنها گذاشت

تو خیال باطلش پیاده رفت

اونی که مدعی بود عاشقمه

منو بی پناه و خسته جا گذاشت

خودشم میون بارون و تگرگ

پا میون دل جاده ها گذاشت

اونی که مدعی بود دوستم داره

واسه من خط و نشون کشید و رفت

اون همه اشک و نگاهمو ندید

یه نگاه منتظر رسید و رفت

اونی که مدعی بود عاشقمه

دیگه عاشقم نبود و ساده مرد

اون ندید با رفتنش قلب منو

به صدای سوت وکور شب سپرد

وفروغ و عسل

وطلوع و سحر

وتسلاودلارام کسي باش گلم

وبهار و نسيم

ونگارو نديم

وچراغ شب يلداي کسي باش گلم

ابرشو،باران باش

برف کوهستان باش

چشمه جاري صحراي کسي باش گلم

زندگي دريايست،پرتلاطم،پرموج

گاهي موجي ارام،گاهي موجي در اوج

با دل دريايي ،زورق و ساحل درياي کسي باش گلم

به چه می خندی تو؟

به مفهوم غم انگیز جدایی؟

به چه چیز؟

به شکست دل من؟

یا به پیروزی خویش؟

به چه می خندی تو؟

به نگاهم که چه مستانه تورا باور کرد؟

یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟

به چه می خندی تو؟

به دل ساده من می خندی

که دگر تا به ابد نیز فکر خود نیست؟

خنده دار است ، بخند ...

کاش رویاهایمان روزی حیقیقت میشدند

تنگنای سینه ها دشت محبت میشدند

سادگی مهر و صفا قانون انسان بودن است

کاش قانونهایمان یک دم رعایت میشدند

اشکهای همدلی از روی مکر است و فریب

کاش روزی چشمهامان با صداقت میشدند

گاهی از غم میشود ویران دل بیچاره ام

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ي ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا وگل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه ي عشق گذران است

تو كه امروزنگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا گه دلت با دگران است

تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن...

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي

من نه رميدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم

همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نكني ديگر از آن كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم؟...

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

بعد از مرگم به گورم بیا , مبادا از گورستان خلوت وحشت کنی زیرا در آنجا قلب آرام خفته, مبادا اشک بریزی زیرا چشمان من همراه با تو اشک خواهد ریخت هرگاه شمعی را در حال سوختن دیدی مرا به یاد آور هرگاه ترانه غم انگیزی شنیدی آنرا به یاد من زمزمه کن زیرا من هر کجا که باشم به یاد تو خواهم بود

در خلوت من  نگاه سبزت جاریست
این قسمت بی تو بودن اجباریست

افسوس نمی شود کنارت باشم
بی تو هر ثانیه و لحظه ی من تکراریست

دیشب غزلی سـرود،عاشق شده بود

با دست و دلی کبود،عاشق شده بود

افتــــاد و شکســت،زیر باران پوســید

آدم که نکشـته بود،عاشـق شـده بود